De Grasmaaier

Wat doe je boos, wat is er toch aan de hand… Geen idee, ik weet alleen honderd procent zeker dat ik niet boos ben.

Het lijkt grappig zo boos overal op reageren. Mensen maken er ook wel eens grapjes over maar voor mij is mijn boosheid of blijheid een pure uiting van mijn emoties die ik kan maken zonder schakeltijd in mijn brein.

Een voorbeeld…
Als ik een grasmaaier hoor is mijn eerste gedachte na een hoop intern gepraat naar buiten stormen en de heren op de grasmaaier vrij duidelijk maken dat ze op moeten houden met maaien.

De maaiers doen mij pijn in mijn oor. Ik kan mij nergens op concentreren behalve dan op dat  irritante indringende geluid. In de realiteit ren ik natuurlijk niet naar buiten, gelukkig maar.
Ik kan op dat moment niks anders dan het aanhoren van het geluid en blijf dan ook verstijfd  zitten. De ruimte om mijn noice-cancelling koptelefoon te pakken voel ik niet.

Aangezien ik het niet op de meneer van de grasmaaier kan afreageren. Reageer ik vaak bot en boos op mijn naasten als ze mij wat vragen of wat willen zeggen.  Mijn familie snapt er helemaal niks van; Waarom doe ik toch ineens zo ontzettend boos.
Op mijn beurt snap ik mijn familie niet. Ze hebben blijkbaar niet door hoeveel last ik heb van die grasmaaier. Het aangeven dat het geluid op dat moment te veel is, is voor mij teveel gevraagd.

Na afloop van de maaibeurt kan ik niet gelijk opstaan en ik blijf zitten. Soms vijf minuten soms een anderhalf uur. In die tijd check ik vaak of het echt stil is.

Mijn boosheid is pure paniek omdat ik moet schakelen en ik dat op dat moment niet kan. Ik word vertraagd en dat heeft gevolgen voor de rest soms van de dag.

Het heeft namelijk  gevolgen voor mijn dagplanning die ik nodig heb om in mijn structuur te blijven. Of ik maak iets niet af waar ik een faalgevoel bij heb; ik begin niet meer aan iets want de lunch wacht of mijn persoonlijke favoriet; Ik ga door en ik sla de lunch over want waar ik mee bezig ben moet afgemaakt worden.

Het is een van de vele voorbeelden die ik kan geven over het uiten boosheid die eigenlijk helemaal geen boosheid is. Het goede nieuws is; dat ik dankzij het schrijven van deze column er achter ben gekomen wat mijn emotie wel precies is. Namelijk angst om te vertragen en mijn taken niet goed te kunnen afmaken. Mijn geen idee heeft een antwoord gekregen.

(c) Studio Jolan 2025