Hondsmoe voel ik me nu,
Na een dag hard werken.
Iedere dag weer beklim ik de sociale Eiffeltoren
Blik op oneindig en maar doorgaan.
Ik zie wel wie, wat en waar ik iemand tegenkom.
Ik hoor mezelf gapen…
Eigenlijk weet ik al dat ik niet meer kan
Mijn grens is bereikt…
Toch nog die vragende blikken, kan het niet even nog?
Het doet pijn,
juist omdat die vraag 9 van de 10 keer bij mezelf vandaan komt
Ineens voel ik het,
Moe zijn is hoog genoeg
De ladder kan weer omlaag.
Ik heb gedaan wat ik kon
Niet nu meer, het komt later wel
De grens is bereikt…
(c) Jolan 2017 tekst Studio Jolan 2025 illustratie
Studio Jolan 