Met mezelf ben ik op reis gegaan
omdat ik op zoek ben naar mijn schater…
Mijn tranen heb ik vaak laten zien
Als ik weer eens binnen blijf omdat ik niet goed durf
Mijn echte lach is lange tijd onvindbaar
En ineens gebeurd het; onverwachts…
Mijn eerste voorzichtig blijdschap met mijn flauwe grimas
als ik op een bankje in het Arboretum geniet van het zonnetje
Zo onwennig en bijna niet te herkennen
maar onmiskenbaar mijn eigen glimlach
Ik ben naar mezelf gaan luisteren
In wat ik nodig heb in lijf en geest.
Met mijn koptelefoon vol muziek op de natuur in
Ja, er is zeker nog een weg te gaan
Mijn tocht gaat verder
In volle emotie; met die traan en mijn lach
Die nu echt wel herkenbaar is
Ik zie wel waar ik uit kom!
(c) Studio Jolan 2025
Studio Jolan 