Na een tijdje niks geschreven te hebben door onder andere een flinke griep ben ik weer terug. En dat voelt goed!
Soms heeft mijn lichaam niet de juiste energie voor mijn brein. Of andersom? Ik heb geen idee. De gedachte aan mijn van mijn eerste blogs kwam weer op. Actieve ontspanning.. Ik ben er niet toe in staat geweest de afgelopen weken. Want mijn lijf was ziek, en als ik iets lastig vind… is het wel een ziek lichaam.
Ik ga vaak door totdat ik echt niet meer kan. De tijd van actieve ontspanning is dan allang voorbij. Nog even dit, nog even dat, dan daarna kan ik wel een half uurtje rusten…
Misschien is lief zijn voor jezelf het belangrijkste. Als ik niet lekker in mijn vel zit dan vind ik mijn lichaam maar lastig en niet te begrijpen. Het liefst wil ik dan “gewoon” door in mijn eigen tempo maar dat werkt niet. Tenminste op korte termijn wel. Maar uiteindelijk duurt mijn herstel veel langer dan dat ik in eerste instantie had bedacht.
Ik heb mijn lichaam een tijd verplicht rust moeten gunnen want met koorts en pijn kun je niet zoveel. Gaat dit vanzelf; ook niet echt.. Maar met vallen en opstaan kom ik er uiteindelijk wel.
Slapen, liefde voor je eigen lichaam en letten op ademhalen is dan het medicijn wat ik nodig heb naast de antibiotica en dergelijke.
Mijn hoop is nog altijd dat ik bij de volgende keer, iets eerder mijn lichaam de rust mag gunnen en niet doorga totdat ik echt niet meer kan.
Gelukkig gaat het nu weer een stuk beter. Ik ben eergisteren een tijdje naar buiten geweest en daar heb ik mijn eerste landschapsfoto weer kunnen maken. Was het een lange wandeling, nee maar heerlijk buiten zijn samen met de persoon met wie je het liefst bent is ook heel erg fijn!
(c) Studio Jolan 2025
Studio Jolan 