Het Grijze Gebied

Van weinig naar veel gebeurd soms in een fractie van een seconde
Tenminste zo lijkt het te gaan bij mij
Van wit naar zwart, van zwart naar wit.
De reis van en naar de uiterste van mijn emoties

Het grijze gebied? Die verken ik vooraf eigenlijk nooit
Onbekend en dus niet geliefd, voorspelbaar en fijn.

Het stille verdriet van een ander, als ik luister naar hun verhaal 
De grens die ik toch overga omdat ik er toch bij wil zijn
De overprikkeling die ik in stilte draag 
Mijn masker wat niet op tijd af kan omdat ik niet weg kan 

Ineens kan ik het normale volume van de muziek niet meer hebben 
De aanraking van mijn geliefde voelt ineens pijnlijk en ik schrik… 
Onbegrip en boosheid volgt vaak, bij de ander maar nog meer bij mezelf..
De kleur grijs herken ik niet
Mijn eigen grenzen heb ik over het hoofd gezien.

Tijdens de terugreis wandeling in mijn hoofd kom ik er langs 
Al die gebeurtenissen en belevenissen..
In geluid, geur en kleur…
Soms blijf ik verwonderd staan, komen er tranen en snap ik uiteindelijk waarom grijs toch zwart wordt.

Liefde voor mezelf en mijn soms onbekende grijze zelf 
Doe ik door een mooi liedje op te zetten 
Even pauze te nemen 
Door een wandeling te maken. 

Mezelf leren kennen met en zonder die grijze valkuilen 
Juist dat geeft mijn leven veel meer kleur. 

(c) Studio Jolan | T. de Kroon