Zonder oordeel

Hoe mezelf te begrenzen
Als ik niets te lijden voel
Hoe mezelf in toom te houden
Met welk doel?

Hoe mezelf te begrenzen
Als ik nog zoveel moet doen
Hoe mezelf in toom te houden
Met die veel te grote schoen

Hoe mezelf te bevrijden
Als ik de grenzen niet ervaar
Hoe mezelf los te laten
Zonder het eeuwige gemaar

Zoveel vragen
met dezelfde antwoorden
Rust,
Acceptatie,
Zelfliefde,
Ontspanning
En dit alles zonder oordeel
Even helemaal NIKS

Ik heb mezelf pas bevrijd
Als ik dit alles toepas
Radicaal met mijn hele verhaal
Accepteer ik mezelf dan helemaal?

De wetsartikelen van mijn grenzen die zijn wel geschreven. Ik lijk te weten hoe ik mijn grenzen moet stellen en wanneer ongeveer ook wel. Alleen; vraag ik alsnog teveel van mezelf waardoor ik wel rustig overkom in persoon als je me tegenkomt maar ik het in mijn hoofd alsnog niet ben.
Of dat gevoel ooit in balans gaat zijn. Geen idee.

Al een tijdje wacht ik op mijn knop voor nieuw grensgebied; wanneer komt de verandering. De grenzen die ik nu stel zijn ok. Maar er moeten er nog veel meer bij of meer af als de balans som niet klopt in mijn hoofd. Iedereen kan zeggen je bent goed bezig, maar zelf zie ik dat niet want ik weet wat ik allemaal niet doe en ik weet ook wat het allemaal kost wat ik allemaal wel doe.

Stromen is belangrijk voor mij. Ik wil in beweging blijven zowel geestelijk als lichamelijk anders is mijn hoofd niet blij. Mijn brein schrijft mijn lijf-voeltaal niet (op tijd) voor. Bij teveel of te weinig vooruitgang raakt mijn hoofd in disbalans en dan kan ik stemmingswisselingen krijgen, raakt mijn lichaam misschien geblesseerd of ik word zoals nu het geval is letterlijk ziek.

Dus ja, hoe moet dat dan he, dat doseren. Zelfs nu ik thuis zit met een longontsteking zit ik er nog wel redelijk fit bij. Terwijl ik pijn heb en druk op mijn borstkas voel. Hoezo kan ik niet bedenken van he Jolan, ga nu lekker even liggen. Je hebt hard gewerkt en nu is het tijd voor rust.

Het zijn de woorden die ik blijf herhalen in mijn hoofd. Waar mijn verstand bij kan maar mijn gevoel dus niet. Er blijven oordelen ontstaan en daarom blijf ik zitten en ga ik alsnog fysieke grenzen over die ik zou moeten overslaan met een ontsteking in mijn lijf.
Eerlijk gezegd doe ik al een week best eigenweis. Want helemaal wijs dat is het niet natuurlijk. https://jolandekroon.com/2024/12/24/herstel-protest/.

Ik vind mezelf hierin heel hard, alsof het een soort afrekening is dat ik niet goed voor mezelf heb gezorgd de afgelopen maanden. En dat klopt denk ik ook. Dat niet zorgen dan, want een afrekening? Die zou ik mijn vrienden ook niet gunnen.

Ik weet nu echt wel dat ik het weet dat die ladder omlaag moet. Ik weet alleen niet goed hoe. Want hoe moet ik iets doen, als ik het niet weet of niet kan zonder hulp.

Zelf zou ik zo graag willen dat het wat meer vanzelf gaat. Dat de therapie opdrachten die ik ooit in het verleden heb gekregen, echt als vanzelf gaan. Namelijk het cijfer 6 of 7. Dan heb je een vaardigheid aangeleerd en pas je het ongemerkt en bekwaam toe.

Natuurlijk doe ik dat nu al veel meer dan in 2020. En het verschil is groot, zeker sinds een jaar of 10 geleden.
Mijn huis en tuin zijn helemaal Jo, ik heb lieve mensen om mij heen, ik doe leuke opdrachten en werk. Als klap op de vuurpijl ben ik aan het fotograferen en tuinieren geslagen! Dat is zo leuk en vooral ontspannend om te doen.

En toch… Waar mijn lijf nu behoefte aan heeft is nog meer rust, meditatie, gezond eten, slaap, liefde en positiviteit.

Daarom eigenlijk deze boodschap geef aan mezelf en (misschien ongevraagd) aan een ieder die maar in de ikgadoor-trein zit. 

Je mag er zijn. Het is ok. Neem rust. Heb jezelf lief.
Het is ok. Neem rust. Heb jezelf lief.
Neem rust. Heb jezelf lief.
Heb jezelf lief.

Je mag er zijn.

(C) Tekst Studio Jolan 2025 | Foto’s Jolan door Tom Oomes 2023-2025 | Foto hart door Studio Jolan 2023 | Artwork Studio Jolan 2013-2017